Patron Gimnazjum

1 LISTOPADA 2013 r. 

105. rocznica urodzin prof. Jerzego Kondrackiego

Patron Gimnazjum w Łącku
Profesor Jerzy Kondracki
(1908 – 1998)

     Prof. Jerzy Kondracki urodził się 1 listopada 1908 r. w Warszawie. W 1926 r. ukończył gimnazjum Władysława IV i w tym samym roku rozpoczął studia geograficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Dyplom magisterski otrzymał w 1931 r. Po ukończeniu studiów pracował w szkolnictwie i w 1935 r. uzyskał uprawnienia nauczyciela szkół średnich. Równocześnie był związany z zakładem Geograficznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie został zatrudniony w 1933 r. jako asystent i po trzech latach awansowany na stanowisko starszego asystenta. Jego pierwsza publikacja naukowa „Tarasy dolnego Bugu” ukazała się w „Przeglądzie Geograficznym" w 1933 r. W 1938 r. uzyskał stopień doktorancki na podstawie  pracy „Studia nad morfologią i hydrografią Pojezierza Brasławskiego”.
     Profesor J. Kondracki uczestniczył w kampanii wrześniowej, a lata wojny spędził w oflagu w Woldenbergu (Dobiegniewie). W niewoli prowadził żywą działalność dydaktyczną i popularyzatorską. Zorganizował kurs obejmujący zakres pierwszego roku studiów geograficznych, który ukończyło 12 oficerów – jeńców.
     Po zakończeniu wojny powrócił w 1945 r. do pracy na Uniwersytecie Warszawskim. W 1954 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1969 r. profesora zwyczajnego. Od 1953 r. do 1977 r. kierował Katedrą (później Zakładem) Geografii Fizycznej.  W okresie 1953 – 1956 był dziekanem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UW. W latach 1970 – 1977 był dyrektorem pozawydziałowego Instytutu Geografii UW, a po utworzeniu Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych pełnił funkcję dyrektora Instytutu Nauk Fizyczno – Geograficznych na tym Wydziale (1977 – 1979). W 1979 r. przeszedł na emeryturę i równocześnie został zatrudniony na pół etatu. Pracownikiem Wydziału pozostał aż do 1997 r. Od 1979 r. przewodniczył Radzie Naukowej Instytutu Nauk Fizyczno – Geograficznych.
     Prof. Jerzy Kondracki jest autorem 740 publikacji. Wśród nich na szczególne podkreślenie zasługuje podręcznik „Geografia fizyczna Polski”, który parokrotnie zmieniany i uzupełniany doczekał się w sumie 12 wydań, w tym dwóch za granicą. Prof. J. Kondracki opublikował również kilka skryptów i  innych podręczników. Wspomnieć należy cieszący się dużą popularnością podręcznik „Ogólna wiedza o Ziemi” (1969) i ostatnie dzieło Profesora „Geografia regionalna Polski” (1998), a także dwie pozycje monograficzne „Polska północno – wschodnia” (1972) i „Karpaty” (1978, wznow. 1990). Przetłumaczył także siedem podręczników i monografii wydanych za granicą, wśród nich słynne dzieło S. Kalesnika „Geografia fizyczna ogólna” i głośną książkę D. Armanda „Nauka o krajobrazie” (1980).
     W działalności naukowej prof. J. Kondrackiego wyróżnić można wiele nurtów. Rozpoczynał od hydrologii i geomorfologii. Zajmował się morfologią dolin rzecznych oraz badaniem jezior. Tych zagadnień dotyczyła też jego praca doktorska. Rozpoczęte przed wojną badania kontynuował w okresie powojennym. Przez 10 lat kierował Pracownią Geografii Jezior w Instytucie Geografii PAN. Opublikował pracę „Uwagi o ewolucji morfologicznej Pojezierza Mazurskiego” (1952). Uczestniczył w międzynarodowych kongresach limnologicznych i kongresach INQUA. Równocześnie w coraz większym stopniu interesował się kompleksową geografią fizyczną. Z Jego inicjatywy i pod Jego kierunkiem przeprowadzone zostały pierwsze w Polsce zespołowe badania geograficzne w Pieckach pod Mrągowem i w okolicach Pińczowa. Zajmował się typologią krajobrazu naturalnego i regionalizacją fizyczno - geograficzną. Jest autorem podręcznika „Podstawy regionalizacji fizyczno – geograficznej” (1969, drugie wyd. 1976). Opracował mapę typów krajobrazu naturalnego Polski. W powszechnym zastosowaniu znajduje się Jego podział regionalny Polski. Prof. J. Kondracki interesował się również kartografią. W latach 1945 – 1951 pracował w Głównym Urzędzie Pomiarów Kraju i zajmował się redakcją map i atlasów. Przez ponad 20 lat przewodniczył Komitetowi do spraw Kartografii Ogólnej przy prezesie Urzędu Geodezji i Kartografii. Był przewodniczącym Rady naukowej Atlasu Rzeczpospolitej Polskiej, członkiem Komitetu Atlasów Narodowych i Regionalnych Międzynarodowej Unii Geograficznej i Grupy Roboczej Atlasów Środowiska MUG. Zajmował się również dydaktyką geografii. Bezpośrednio po wojnie brał udział w licznych kursach dla nauczycieli, napisał wspólnie z żoną pierwszy podręcznik geografii Polski w nowych granicach (1947, kolejne wyd. 1948, 1950/51), był współautorem podręcznika geografii w zakresie ogólnej wiedzy o Ziemi (1980). Przez dwa lata kierował Zakładem Metodyki Nauczania Geografii. Przez 15 lat brał udział w międzynarodowych konferencjach zajmujących się weryfikacją treści podręczników szkolnych geografii i historii. Od 1975 r. przewodniczył Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza granicami Polski przy Ministrze Edukacji Narodowej. W okresie 1986 – 1997 był członkiem Komisji Ustalania Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych przy Urzędzie Rady Ministrów. Uczestniczył w kilku konferencjach ONZ w sprawie standaryzacji nazw geograficznych.
     Profesor Jerzy Kondracki wykształcił ponad 200 magistrów i wypromował 26 doktorów. Był cenionym i lubianym wykładowcą. Potrafił zgromadzić wokół siebie liczne grono współpracowników. Był człowiekiem dla wszystkich życzliwym, cieszył się powszechną sympatią i szacunkiem. W dużej mierze Jego zasługą był dynamiczny rozwój geografii w Uniwersytecie Warszawskim.
     Trudno jest przecenić zasługi Profesora dla Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Był jednym z inicjatorów wznowienia działalności Towarzystwa po wojnie i od 1945 r. był członkiem Zarządu Głównego PTG. W okresie 1959 – 1968 pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Głównego, a w latach 1953 – 1959  i 1968 – 1987 był zastępcą przewodniczącego. W 1976 r. został członkiem honorowym PTG, a w 1987 r. nadana Mu została godność Honorowego Przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Wziął udział we wszystkich dorocznych zjazdach PTG. Był również członkiem honorowym pięciu zagranicznych towarzystw geograficznych.
     Profesor Jerzy Kondracki dużo podróżował. We wcześniejszych latach były to głównie podróże służbowe. Potem dominowały wyjazdy prywatne. Odwiedził prawie wszystkie kraje Europy, niektóre wielokrotnie. Był kilka razy w Ameryce Północnej i w Afryce. Podróżował także wiele po Polsce.
     W kwietniu 1998 r. wyjechał na Święta Wielkanocne w Alpy, do Austrii, którą szczególnie lubił i często odwiedzał. Tam 13 kwietnia zginął w wypadku w czasie górskiej wycieczki. Nie doczekał uroczystości, które miały się wiązać z 90 rocznicą Jego urodzin i 65-leciem pracy naukowej. (Na podstawie materiałów przekazanych przez Wydział Geografii i Studiów Regionalnych UW)

DLACZEGO  PROFESOR
JERZY  KONDRACKI ?

W swych opracowaniach naukowych opisywał tereny pradoliny środkowej Wisły, w tym Pojezierze Gostynińskie, nazywane przez niego Pojezierzem Łąckim. Ponieważ interesował się formami polodowcowymi, często odwiedzał nasze okolice ze względu na bogactwo występujących tutaj zjawisk polodowcowych. Znajdował się w gronie osób, które przyczyniły się do powstania Parku Krajobrazowego Gostynińsko-Włocławskiego. Łąck należy do najpiękniej położonych miejscowości na Mazowszu. Jest chętnie odwiedzany przez turystów. Wszystkim mieszkańcom Gminy zależy na tym, by w naszej okolicy było czysto i ładnie. My, uczniowie Gimnazjum w Łącku, przyzwyczailiśmy się już do troski o otoczenie, ochrony przyrody, potrafimy docenić piękno otaczającego nas krajobrazu. Patron – przyrodnik, człowiek, który opisywał naturalne warunki życia człowieka, będzie zawsze przypominać nam o naszych obowiązkach względem otoczenia.


Informacje o Profesorze w Wikipedii